Kettlingurinn er fluttur inn til nýju fjölskyldunnar sinnar í Breiðholtinu; kona sem vinnur með mömmu tók hana að sér og hefur kisan hlotið nafnið Doppa. Henni líður vel og er enn að borða á við flóðhest.
Auðvitað fór ég að grenja þegar ég skilaði henni af mér, hvað annað. Fyrri eigendur hafa ekki reynt að hafa upp á henni og eru bara fífl í mínum bókum. Að geta hent svona fallegum, ósjálfbjarga kettlingi út á gaddinn er ofar mínum skilningi. Vonandi fáið þið bæði flatlús og njálg… fífl.
Anywho, ég er búin að búa til kattamöppu á galleríinu mínu. Athugasemdir eru vel þegnar, ég er enn að læra á algjör undirstöðuatriði ljósmyndunar með alvöruvél.
Við eigum þvottahúsið pantað í dag frá kl. 13:00 og stóð til að þvo af rúmunum og svoleiðis fínerí. Í gærkvöldi hringdi hins vegar nágrannakona okkar bjöllunni og varaði okkur við rottunni sem hún sá rölta yfir þvottahúsgólfið þegar hún var að hengja þvottinn sinn upp. Konan sko, ekki rottan. Rottan var ekki að hengja þvottinn sinn upp; rottan átti alls ekkert pantað í þvottahúsinu og þar af leiðandi átti rottan engan rétt á að vera í helvítis þvottahúsinu!
Á einhver valíum?
Það er ekki minnsti möguleiki á að ég stígi fæti þarna niður, rottan myndi örugglega hoppa á hann, klifra upp fótlegginn og drepa mig með sérlegum vibbaskap. Eða stefna á hárið á mér, læsa klónum þar í og neita að yfirgefa lubbann að eilífu, amen.
Seríösslí… valíum, einhver?
Konan stakk í einlægni upp á að við færum niður með besta mögulega verkfærið, köttinn. Er hún að grínast? Bangsi myndi ekki vita hvort hann ætti að rétta fram spaðann eða fara með Faðirvorið ef hann sæi rottu. Sennilegt þykir mér að hann myndi stökkva í fangið á mér og jafnvel æpa um leið ef hann sæi slíkt kvikindi.
Ætli það sé til kattavalíum?
Ég ætla að gleyma því að það sé yfir höfuð þvottahús í kjallaranum. Nú kaupir maður sér bara þvottavél og lætur hana standa á miðju stofugólfinu ef þess gerist nauðsyn. Þvottinn þurrka ég svo bara á báðum fermetrunum sem svalirnar eru. Það er mér engin huggun þó þessi rotta verði veidd og fjarlægð; ef hún komst inn getur önnur komist inn og svo önnur og á endanum mun örugglega verða haldið heilt helvítis rottuættarmót þar sem maður reyndi að þvo af sér spjarirnar. Nei takk!
Happy thoughts.
Nú einbeiti ég mér bara að nýju myndavélinni minni og nýju tilraunastarfseminni, lolcats. Hér er mín fyrsta:
Þessi litla læða hefur haldið sig á lóð Landspítalans við Hringbraut síðustu daga, ómerkt en afar ólíklegt að hún sé vön að vera úti. Ég hringdi í Kattholt og Sigríður kannaðist ekki við að lýst hefði verið eftir henni, en ég gat ekki skilið hana eftir þarna enn eina nóttina. Hún hljóp alltaf upp í fangið á okkur þegar við stelpurnar í vinnunni komum út um aðalinnganginn og í dag fór ég með hana heim. Ég gaf henni að borða og hún var svo glorhungruð, litla greyið, að maturinn hvarf bókstaflega ofan í hana. Svo hefur hún bara sofið, alveg dauðuppgefin. Hún sefur í alveg stórskemmtilegum stellingum.
Bangsi veit ekki alveg í hvorn fótinn hann á að stíga og hefur fylgst vel með þessari pínulitlu læðu síðan ég kom með hana inn um dyrnar. Ég er líka búin að vera á hálfgerðum nálum yfir því hvort þau fari að slást eða að Bangsi verði abbó. Maður verður bara að sjá til með framhaldið. Kannski finnst eigandi hennar eða hún eignast nýjan, en þangað til þarf ég að gefa henni vel að borða og láta dýra tékka á henni og ganga úr skugga um að hún sé heilbrigð.
Hefur einhver týnt kisunni sinni?
Í nóvember er ég að fara til….
