Hvaða aulaskapur er það að vera með klappstýrur á handboltaleikjum? Þetta er einhver öpun eftir Kananum, hriiikalega hallærislegt!

Töff hjá Ólafi Stef að klára ferilinn hjá Síjúdað með meistaratitli. Ólei!

Ég bara varð að setja inn nokkur orð áður en það verður meira en mánuður frá því ég bloggaði síðast. Það hefur heldur ekkert skemmtilegt verið um að ræða, endalaus pólitík og kreppa. Það er ekkert að gerast hjá ríkisstjórninni hvað efnahagsmálið varðar, nú snýst allt um Evrópusambandið. Það er bara ekki tími til að röfla um eitthvað sem gæti gerst eftir tvö ár eða meira, það þarf að einbeita sér að því sem er að gerast í dag. Evrópusambandið bjargar okkur ekki, við þurfum að gera það sjálf og það núna.

Það væri svakalega gott ef ríkisstjórnin vaknaði.

Hmm, svona lagað gæti misskilist. Gaman að þessu.

Hvað um það, fimm ára gamla Motorolan mín verður að fara á hilluna, nema ég tími að eyða átta þúsund kalli í að láta laga kapal í henni. Það lá samt við að ég léti gera það, ég elska Motoroluna mína.

En ég keypti mér Nokiasíma, einhvern ódýran því ég er ekki enn búin að ákveða hvernig síma ég vil eiga í framtíðinni. Ég ætlaði jú að eiga langt og gott líf með Motunni minni *sniff*. Helst vildi ég eiga Sidekick, en þeir eru bara framleiddir fyrir Ameríkumarkað. Snertiskjársímar koma ekki til greina. Bleikir símar ekki heldur.

Auðvitað bilaði Rolan degi áður en ég flaug til Akureyrisararar svo ég eyddi helginni í kirkju, fermingarveislu, drykkju og símafikt, ekki endilega í þessari röð. Jú, ég missti mig og fór á bókamarkaðinn, kom út með fjórtán bækur. (Ég fór líka á bókamarkaðinn þegar hann var í Perlunni, er laglega sprungin á bókakaupabanninu sem ég setti á sjálfa mig þegar við urðum uppiskroppa með pláss fyrir bókahillur.)

Kannski opna ég bara bókasafn!

Alls staðar í kringum mig hefur fólk beðið lægri hlut fyrir árstíðarbundnu kvefi en ég hef sloppið. Nagað mitt C-vítamín og vonað það besta. En í morgun vaknaði ég með sáran háls, þyngsli yfir brjóstinu, hita og verki í beinum. Skrölti fram í eldhús en mætti lítilli vorkunn frá móður minni, sem sigraðist á sinni pest í síðustu viku. Hún gaf mér þó húsráð: blanda í heitt vatn ríflegri teskeið af hunangi og hálfa af kanil. Lítið leist mér á sjússinn en lét mig þó hafa það og svei mér þá ef hann hjálpar ekki bara. Er að minnsta kosti búin að stúta fjórum eða fimm bollum af honum.

FÍLan fór vel, ég fékk átta í einkunn. Ég er sæmilega sátt við hana og ætla því ekki að taka prófið aftur í vor. Það er svo gott að geta eytt restinni af önninni í að lesa góðar bækur. Ég var að klára bækurnar hennar Kristínar Marju Baldursdóttur, Karitas án titils og framhald hennar, Óreiða á striga. Þær gjörsamlega gripu mig heljargreipum; ég las þar til augun stóðu á stilkum og ég neyddist oft til að hætta að lesa þó það væri það síðasta sem ég vildi. Sagan af Karitas Jónsdóttur er bæði söguleg hvað varðar líf og baráttu kvenna alla síðustu öld og stórkostleg ástarsaga. Sögupersónan Sigmar Hilmarsson er hinn fullkomni karlmaður, sem að sjálfsögðu er ekki til. En okkur langar allar í einn Sigmar. Ég grét nokkrum sinnum við lesturinn og svo hressilega á síðustu blaðsíðum seinni bókarinnar núna áðan. Sennilega hafa veikindin ekki bætt úr skák, en ég grét bæði örlög sögupersónanna og vegna þess að ég var búin með þessar góðu bækur.

Þegar baráttunni við pestina er lokið, er ég harðákveðin í að kaupa mér loksins rúmið sem ég er búin að vera á leiðinni að kaupa í marga mánuði. Ég er búin að finna stað á nýju heimili fyrir gamla rúmið svo ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því að koma því fyrir þegar þar að kemur. Það hefur þjónað mér vel og mun ég sennilega hafa einhvers konar athöfn í kveðjuskyni. Blóm og kransar afþakkaðir, en þeir sem vilja minnast gamla rúmsins er bent á rúmfatadeild Debenhams.

Ég er ekki búin að ákveða hvaða bók ég ætla að lesa næst, Karitas á hug minn eiginlega enn. Ég var búin að lofa sjálfri mér að fara ekki á bókamarkaðinn því ég hef ekki pláss fyrir fleiri bækur, en svo komst ég óvart að því að mamma hefði farið á markaðinn og keypt nokkrar bækur, þó við hefðum sammælst um að róa okkur í bókakaupum. Mér fannst ég því eiga það skilið að fara sjálf og kom heim með níu bækur. Nú þurfum við að endurhugsa bókakostinn og hvernig eigi að koma honum fyrir.

Ég held mig vanti annan kanilhunangsdrykk.

Ég hata klippinguna mína. Ákvað að svissa aðeins til og fara yfir í styttra hár, en ætla að safna aftur síðu hári. Toppurinn á mér er eins og klipptur er á öll Sólheimabörnin, svona koppalegur, og þegar ég vakna á morgnana er ég með alvöru Suðurríkjamullett að aftan. Fokk itt.

Af hverju gerir enginn athugasemd við að Ingibjörg Sólrún ætli að halda áfram á þingi og vera áfram formaður Samfylkingarinnar? Átti fyrri ríkisstjórn ekki að “axla ábyrgð og segja af sér”? Var manneskjan ekki utanríkisráðherra og í forsvari stjórnarinnar ásamt Geir? Stjórnarinnar sem átti víst að bera ábyrgð á því hvernig komið er fyrir okkur? Manneskjan er svo gráðug í völd að hún getur ekki einu sinni tekið sér frí frá stjórnmálum til að gangast undir aðgerðir og meðferðir vegna heilaæxlis. Svo er það Jón Baldvin, maðurinn sem átti frumkvæðið að því að koma okkur í EES, að veita okkur það efnahagslega frelsi sem nokkir víkingar ákváðu svo að misnota einhverjum árum síðar. Hann er alveg búinn að gleyma því, enda allt saman Davíð að kenna því hann var forsætisráðherra. Er gaurinn orðinn bonkers? Fokk itt.

Og annað; nú hefur því verið haldið á lofti að allt lagaðist á Íslandi þegar Davíð viki úr Seðlabankanum. Nú er hann farinn og ég bjóst náttúrulega við því að vakna daginn eftir við fuglasöng og eintóma hamingju, nú yrði allt í lagi. Döh, engin breyting?! Hvað á það að fyrirstilla?! Norsarar að sjálfsögðu sniðugir og voru búnir að grípa Ingimund til að vinna í seðlabankanum sínum innan fimm mínútna, enda maðurinn með 40 ára reynslu en var bolað út úr okkar seðlabanka. Í staðinn fáum við Norðmann úr þeirra banka, mann sem talar auðvitað enga íslensku og er illa fær í enskunni (miðað við samtal fréttamanna við hann). Það verður eitthvað skrautlegt því þrátt fyrir reynslu í sínu heimalandi, hlýtur hann að þurfa tíma til að koma sér inn í íslenskt efnahagslíf og brölta yfir tungumálaerfiðleika. Fokk itt.

Fyrir svokallaða ríkisstjórn að stöðva þingstörf í þrjá daga á þessum krítíska tíma til þess eins að koma einum manni frá er bara fáránlegt. Þau hafa bara 83 daga til að “bjarga landinu”, en hvað var gert í málefnum heimilanna og fyrirtækja þessa daga? Ekkert, allt snerist um Davíð. Það átti allt að vera svo gegnsætt og við áttum að fá að fylgjast með því hvað verið væri að gera, hins vegar veit enginn hvað liðið er að pæla. Það er ekkert að gerast. Hver höndin er upp á móti annarri, eins og vinstri manna er von og vísa. Fokk itt.

Vonandi kýs fólk bara rétt í apríl og vonandi verður hárið á mér fljótt að vaxa aftur.

Ég sótti fyrstu gleraugun mín í Sjónarhól í dag, takk fyrir. Þessu á ég aldeilis eftir að venjast; ég sé ekkert nema gleraugun, finnst mér. En mér er sagt að fljótt taki maður ekkert eftir þeim.

Reyndar er ég með plús/mínus núll á báðum augum, en sjónskekkju upp á 0.5 á hægra auga sem ég finn fyrir þegar ég les. Thus, gleraugu. Ég notaði tækifærið og fékk mér gler sem litast eftir birtunni. Það besta við þetta er það að þau kosta svo lítið (einhvern 26 þúsund kall með öllu) að maður getur fengið sér önnur til skiptanna.

Snillingur vikunnar er annars ég sjálf. Páll Skúla var að lesa yfir okkur heimspekilegu forspjallsvísindin og segja okkur að lesa grein eftir Weber sem gefin er út í einu af lærdómsritum Hins íslenska bókmenntafélags, þegar ég læt þessa snilld út úr mér: “Er það ekki ein af bókunum sem eru pínulitlar og kosta arm og handlegg?”.

Ohhh, Lilja….

Samt gæti ég alveg troðið í mig einum bita í viðbót af þessum dásamlega svínabóg sem Kristín systir bauð mér í, namm! Hann var svo góður að ég hélt honum meira að segja niðri þó ég hlustaði og horfði á þessi hrrrræðilegu júrólög sem flutt voru í kvöld. Þau voru næstum eins slæm og þessi fyrir viku síðan og þá er nú mikið sagt!

Annars veit maður varla hvað maður á að segja eða hugsa. Síðasta vika hefur vægast sagt verið furðuleg. Fréttirnar í gær af forsætisráðherra slógu mann svo gjörsamlega út. Hvað er að gerast með heilsu ráðamanna þjóðarinnar?!

Það er bara eitt að gera í stöðunni: Horfa á Dr. 90210 á E! og hlæja að fólkinu í þáttunum. Súrrealískt, svo maður segi ekki meira…

… var ég dugleg að blogga. Núna blogga ég sennilega bara í huganum því ég hef ekki tíma eða nenni ekki að opna tölvuna. Er þetta ellin? Meibí, beibí.

Gleðilegt nýtt ár, annars. Það byrjar furðulega hjá okkur, heitara hér en á Spáni. Muy furðulegt! Hvað ætli Zordis segi um þetta?

Ég vil fá snjóinn aftur. Þá birtir svo yfir öllu. Ekki svo að segja að mér sé illa við myrkrið; mér finnst það að mörgu leyti mjög þægilegt og leggjast yfir mann eins og hlýtt teppi. En þegar rigning og rok fylgir með, er það ekki eins spennandi. Þá er snjórinn málið. Svo er um að gera að slökkva ekkert jólaljósin. Öll glæru jólaljósin loga enn hér og heita ekki lengur jólaljós heldur bara vetrarljós eða jafnvel gáfnaljós.

Síðasta einkunnin mín skilaði sér rétt fyrir áramót og hljóðaði upp á 7.5. Ég var ekkert sérlega ánægð en hún dugar. Nú tekur FÍLan við, Heimspekileg forspjallsvísindi, uppáhald allra. Mér skilst að deildin leyfi alveg að vinnandi fólk klári BA-gráðuna á meira en 3 árum svo ég get dúllað mér í þessu án þess að stressa mig á því. Hið besta mál.

Svo þarf ég að drífa mig í að kaupa mér stærra rúm. Ég er nokkuð viss um að það verður frá Ragnari Björnssyni en ég á eftir að fara og skoða hjá þeim. Mamma fékk sér svona fjarstýrt rúm með nuddi og alles, en ég held ég láti mér venjulegt rúm duga. Það þarf bara að vera stærra.